" سودآد "

سودآد (saudade) در زبان پرتغالی ، نوعی حالت روحی و حس نوستالژی ، اندوه ، دلتنگی و دلگرفتگی نبودن متعلق ( گاهی فرد) که احتمالا هیچ گاه بر نخواهد گشت

گاهی فکر میکنم تمام این احساساتی که روی طنابی در شرف دریده شدن به اشتراک گذاشته ایم را لاجرعه سرکشیده ام ، انگار سخاوتت را در فنجانی دم کرده باشی، باور در سرم که به طرز لاعلاجی به چیز های باورنکردنی فکر می‌کند یا شاید در قلبی که رویش سودآد سیم های ساز چنگ کشیده شده اند و به هنگام صحبت با تو نواخته می‌شود نمی‌توانستم قبول کنم تمام این ها از روی تواضع یا در بدترین حالت از روی دلسوزی تو بوده .

مثل یک بازی تاس می‌ماند ، تاس می اندازم ، شش می آید ، مهره می‌گذارم، دوباره می اندازم و انگار خداوند در های محبت و عرش الهی را به سویم باز کرده باشد دوباره شش می آید ، شش خانه جلو میروم ، گاهی هم تاس می اندازم یک می آید ، ولی از قبل اصلا مهره ای در صفحه ی بازی نداشتم که حرکت کنم و تمام این ها را بین اعصاب پر پیچ و خ مغزم برای خودم بافتم تا بتوانم ، شاید ، اگر ممکن بود ، اگر به هنگام سپیده دم مانند کرکسی که دچار سوع تغذیه شده باشد به پنجره های اتاقم زل نزنم ، یا ساعت ها را بشمارم تا بتوانم چیز کوچکی را با تو رد و بدل کنم ، فراموشت کنم

میدانی زیاد حرف میزنم اما نمیتوانم جلوی صدایی که نمیدانم از کجا آمده و خودش را در دلم کاشته را بگیرم ، گاهی اوقات هم مهره های را ان صدا برایم می‌چیند ، نردبان پیدا میکنم تا در بازی مار پله مغزم که مارهایش بلانسبتا آن عصاب دراز هستند می آیند و انگار که می‌خواهند بگویند نشد یا تو تلاش نکردی مرا پایین می‌کشند ، گاهی تو را می‌بینم که می آیی و در گوشم نجوا میکنی : مگر دست خودت است که خودت را از من بگیری

تکه ای از خودم را در تو جا گذاشته ام و انگار ، تو اصلا قصد پس دادنش را نداری . میخواهم بعد از سال ها از اینکار دست بکشم ولی میدانم، تو در آن دلی که با پیچ و خم نگفته ها پر شده میدانی ، نمی‌توانم خودم را از تو بگیرم، بخشی از وجودم را در تو گم کرده ام .